جهت اطلاع

زین بعد قرار است جهت اطلاع دوستان، صرفا صحبتهای جهت اطلاعی نوشته شود. فرقی نمی کند که چه کسانی مخاطب جهت اطلاع ای ما باشند. ما می گویم انشا الله که گوشی برای شنفتن پیدا شود.

حجاج ابن مدیران

و اما جهت اطلاع عرض کنم، ما که مانده ایم از چه و که انتقاد کنیم. راستش خوب گفته اند که هنرمند باید فرزند زمانه خویش باشد. حالا ما هم یک دست کاری در این سخن فرهخیته و میمون می کنیم و آن را تغییر می دهیم به این عنوان (( وبلاگ نویس جهت اطلاع: باید فرزند زمانه خویش باشد)). پس این سخن حالا کاملا شخصی شد و مختص این وبلاگ.

و اما جهت اطلاع حضرات عزیز عرض می کنیم که طبق شواهد قنبرک، اوضاع جامعه مدیریتی همراه با منشی هاشون قمر در عقرب تشریف دارند. یک خبر سوخته اینکه در دوران اوج فتنه، حجاج ابن مدیران هر استانی، کمکی بالغ بر چند ده میلیارد ناقابل از جیب خزانه مبارک بیت المال نثار خزانه فتنه جوبان راه سبز امریکایی کرده بودند که اگر این رقم را ضربدر تعداد استانها کنیم، می بینیم که واویلا. خبری که ته کشید و سوخت. امیدواریم که صحت نداشته باشد. و اما حکایت بعدی که وجود دارد این است که سی سال است فریاد زدند و فریاد زدیم که بشر جایزالخطاست و خواهران منشی در دفتر حجاج ابن مدیران بزرگ و کوچک کار نگذارید. گوش نکردید و حالا خیلی از این خواهران منشی شده اند زنان دوم مدیران کل و وغیره. و البته عده ای هم به شکل فرانسوی حال می کنند یعنی شعار حاج آقایان مدیران دوست دختر داشته باشند معصیت نیست جانم، قنبرک را بپا.

پ.ن : قنبرک جان جهت استحضار

        وبلاگ نویس جهت اطلاع، برای انتشار

        حجاج ابن مدیران جهت شوخی

        و مردم عزیز جهت داغ دل خوردن

                        و در آخر: 

        (( اللهم اجعل عواقب امورنا خیرا ))

یکی از دوستان ایمیلی برام فرستاده بود که داستانکی بود سیاسی و پر درد. صلاح دونستیم که شما هم بخوانید.

سران اغتشاش

موسوی را بازداشت نکنید ؛ قهرمان می شود.

به خاتمی از گل نازکتر نگویید؛ ناراحت می شود.

حضرت آیت الله هاشمی رفسنجانی که استوانه نظام است.

 موسوی خوئینی ها که انقلابی است.

 صانعی که مرجع تقلید است.

آن یکی که در پاریس با امام بوده.

این یکی که در نجف با امام بوده.

 آن دیگری که در ترکیه با امام بوده.

 این در هواپیما با امام بوده.

آن دیگری پای پلکان با امام بوده.

 این یکی هم که انقلاب ارث پدرش است.

 شیخ هم که کلا تعطیل است!

با این حساب سران فتنه، من بودم و اسی سگ دست و علی قالپاق.

طرح پایمال 250 هزار میلیارد تومانی بیت المال

طرحی با 134 رأی موافق! در مقابل 72 رأی مخالف به تصویب رسید كه  البته  اين راي گيري زماني اتفاق افتاد كه نمايندگان اصلي مخالف طرح وقف دانشگاه آزاد مانند آقايان كوچك زاده  رسايي و حسينيان و... همگي در سفر كاري بودند ، و اين را مديون وقت شناسي لابي آقايون مي دانيم!

این طرح اگرچه با نام  «طرح حمایت از تأسیس و تقویت مؤسسات و مراكز آموزش عالی غیر دولتی» روانه اذهان جنابان وكيل الجاسبي شده  ولی نگاهی- هر چند گذرا- به متن و حواشی آن نشان می دهد كه با محوریت خروج دانشگاه آزاد اسلامی از نظارت قانونی نظام و بازگذاشتن دست گردانندگان آن برای ادامه دخل و تصرف های بی حساب و كتاب در مدیریت و سرمایه نجومی این دانشگاه تهیه و به مجلس شورای اسلامی ارائه شده است.
و حالا بد نيست از 134 نماينده موافق طرح بخواهيم پاسخ دهند!!

آقايان 134 موافق لطفا توضیح دهيد، شايد اين شبهات هم از ذهن ما پاك شود...

1.  در خروج مدیریت دانشگاه آزاد اسلامی از حلقه مدیریتی ثابت كنونی چه خسارت و زیان غیرقابل جبرانی برای مصالح نظام دیده اند كه با گردش قانونی این مدیریت مخالفت ورزیده ايد؟

2. در نظارت قانونی و تعریف شده شورای عالی انقلاب فرهنگی بر مدیریت دانشگاه آزاد یعنی نظارت نظام بر گردش كار این دانشگاه چه اشكال و ایرادی را وارد دانسته ايد كه در پی رد مصوبه رسمی و قانونی این شورا درباره اصلاح اساسنامه دانشگاه آزاد برآميد و ادامه مدیریت قبلی همراه با خروج این مدیریت از نظام قانونمند آموزش عالی را خواستار شده ايد؟

3. در وقف اموال و دارایی های 250 هزار میلیاردتومانی دانشگاه آزاد چه ضرورتی را احساس كرده اند كه بر آن اصرار ورزیده ايد؟! مگر نه اینكه این اموال و دارایی های نجومی متعلق به بیت المال است؟ و در صورت وقف شدن نیز مطابق قوانین جاری و ضوابط شرعی نمی تواند بیرون از مالكیت نظام باشد؟ ممكن است بفرمایند كه بعد از وقف اموال، هیئت موسس كنونی می تواند متولی آن باشيد و در نتیجه مدیریت  مدیران كنونی بر این نهاد ملی و متعلق به اموال عمومی حفظ شود؟! كه در اینصورت باید گفت؛ حق تولیت واقف فقط هنگامی است كه اموال وقف شده دارایی و ملك شخصی خود او باشد و آنچه برخی از اعضای هیئت موسس دانشگاه آزاد ادعا كرده ايد، یك قانون شكنی آشكار و غیرقابل اجراست. یا به بیان دیگر، یك «اشتباه عمدی»! و صدالبته، نیازمند اصلاح است!

قطعا 134 نماينده مردم قادر به پاسخگويي اين شبهات از اذهان ما هستند، البته اگر اين ها نمايندگان مردم باشند نه وكيل جاسبي

و شايد بايد صد مرحبا .احسنت بر دستگاه قضایی  گفت که بدعتی در تاریخ ثبت کرد که چون تیری در چشم عدالت بود .

احسنت بر مجلس هشتم که مجلس ششم را با تمام ضد انقلابهایش رو سفید کرد . حالا دریافتیم که نگرشی از جنس رئیس جمهور چقدر در این جامعه غریب است .چقدر کمند انسانهایی که جیبشان بسته باشد و دهانشان باز.چقدر قلیلند حامیان حقیقی انقلاب . چقدر اندکند افرادی  که به مردم از بالا نگاه نمی کنند

آقای صادق لاریجانی ریاست قوه قضاییه چقدر زود خواب را از چشم مفسدان اقتصادی ربودید . چقدر زود قدرت حقیقی مافیای قدرت و ثرت را به تصویر کشیدید . چقدر زود خنده بر لبان فقرا و دردمندانی آوردید که تنها توقعشان جلوه ای از عدالت بود. اجرکم عندالله

آقای علی لاریجانی ریاست قوه مقننه چقدر زیبا تفکرتان را از ولایت پذیری به تصویر کشیدید. چقدر به موقع  اصولگرایتان را به رخ تمام انحصار طلبان زورگو و بی تقوا  کشیدید .احسنت برشما .

از شما ممنونیم به طول تمام تاریخ .از شما ممنونیم که به ما یاد آور شدید که فدک محدود به زمان و دوره ای خاصی نیست.از شما ممنونیم که به آموختید نیاز نیست کسی روبروی ولی زمان خود باشد و سیلی به حقیقت بزند.از شما ممنونیم که ریشه تمام مشکلات را بی منت به ما نشان دادید.

اما بدانید که هرگز سکوت نخواهیم کرد . بدانید که دست آخر وارثان حقیقی این انقلاب همان پابرهنگانی هستند که امروز قلبشان را به درد آوردید..

و باز هم بسنده مي كنيم به صحبت هاي مولايمان حضرت امام خامنه اي كه اگر قدري بر اين فرمايشات تامل مي كرديم راه برايمان روشن مي بود...

«از مسئولین اجرایی، تا مسئولان قضایی، تا قانون گذاران، تا روحانیان، تا گویندگان، تا روزنامه نگاران، تا روشنفکران و دیگران، همه باید این را وظیفه خودشان بدانند. اگر جهت گیری عدالت اجتماعی در کشور ضعیف شود، هر کاری در کشور انجام گیرد، به زیان طبقات ضعیف و عامه مردم و به سود یک عده معدود زرنگ ها و گردن کلفت ها و دست و پا دارها و قانون دانهای قانون شکن که راههای قانون را بلدند و قانون شکنی را هم می دانند، تمام خواهد شد. مجموعه ای از این کارها به عهده همه است.»

منبع: بسیج دانشگاه آزاد اسلامی کرج

دولت اصولگرا : مديران اصلاح طلب

حركت خزنده اي كه اصلاحيون تقريبا از اواسط ده هفتاد آغاز كرده بودند، امروزه گريبان ايران اسلامي را گرفته است. بخصوص در بخش مديريتي كه با تربيت نيروهاي با تفكرات سكولار، باعث به وجود آمدن خلاء در بخش هاي مختلف نظام شده است. در بين اين نيروها از هر قشري يافت مي شود. از نيروهاي كه قبلا وفادار كامل به انقلاب بوده اند، گرفته تا نيروهاي جوان با تفكرات سكولاريستي و سوسياليستي و ... .

تا اينكه با به روي كار آمدن دولت مهر، همه اميد ها دوباره زنده شدند و دوستداران حق و عدالت، اميد به اجراي عدالت در دلشان روشن تر از هميشه فروزان گشت. ولي اين تمام ماجرا نبود. فقط تغيير لفظي از اصلاحات به اصولگرا كافي نيست. شايد دولت در پايتخت با تغييراتي توانست اوضاع را به نفع خودش تغيير دهد ولي هنوز اين تغييرات در شهرستانهابه انجام نرسيده و يا به صورت نصف و نيمه صورت گرفته است. امروز كه در دوره دوم دولت اصولگرا هستيم هنوز هستند مديراني كه با همان تفكرات الحادي اصلاحات كار مي كنند و همان تفكرات را هم در زير مجموعه خود تبليغ مي كنند. مثلا در شهرستاني بالاي يكصد و پنجاه مدير عالي رتبه وجود دارد كه از همان مديران دوره اصلاحات هستند و متاسفانه در طول دوره اول دولت اصولگرا تغيير نكردند. اين در حاليست كه در كوران انتخابات همان مديران از تمام امكانات مجموعه خويش استفاده كردند تا بتوانند براي موسوي و ... تبليغات به راه اندازند. حتي امروزه با گذشت بيش از شش ماه از انتخابات و روشن شدن نتيجه انتخابات و ادامه كار دولت قانوني، با توجه به اين كه ارگانهاي دولتي و زير مجموعه هاي آنها بايد از روزنامه هاي دولتي استفاده كنند هنوز در يكي از ارگانهاي هنري نشريه اصلاحاتي در اختيار كارمندان قرار مي گيرد. اگر بخواهيم مقايسه اي بين دوره اول دولت اصولگرا و اصلاحات انجام دهيم، در آن زمان در طول چهار سال اول دولت اصلاحات يا همان دولت واداده گي، بالاي هشتاد درصد مديران قبلي تغيير كردند و مديران آموزش ديده و از قبل تعيين شده با تفكرات سكولار غربي جايگزين آنها شدند. حال اين مديران در مسووليتهاي خود كار مناسب را ندارند و يا كم كاري مي كنند تا ذهن مردم را نسبت به دولت بدبين كنند. با توجه به تمام اين حرفها و نامه هاي كه مردم در شهرستانها در قالب شكايت از مسوولين در سفرهاي استاني به رياست جمهوري نوشته اند، كه هنوز خبري نشده و اين مديران با گذشت پنچ سال باز به كار خودشان مشغول هستند و از هر تريبوني بر عليه نظام و دولت استفاده مي كنند. يك ضرورت كلي براي تغييرات در ساختار مديريتي كشور احساس مي شود. مديراني كه تاريخ مصرف آنها تمام شده كنار گذاشته شوند و از مديراني استفاده شود كه اولا وفادار به انقلاب و رهبري باشند و ثانيا از تفكرات ضد ديني و ضد ايراني هم برخوردار نباشند و البته مدير قدرتمند باشند و از طريق ضوابط انتخاب شوند نه روابط. اميد مي رود كه با آغاز دوره دوم دولت مهر اصولگرا اين اتفاق بيفتد و دولت اصولگرا از مديران اصولگرا و دلسوز در تمام بخشها و شهرستانها استفاده كند نه از مديران اصلاح طلب در دولت اصولگرا.   

دوست خوبم بهزاد مسرت فر، كه از بچه هاي شركت و همكاران خوب بنده هستند، در يك نوشته كوتاهي اختلافات كاذب بين رئيس و زيردستانش را مورد بررسي قرار داده اند كه با هم مي خوانيم.

من و رئیسم

۱- وقتی من یک کاری را دیرتر تمام می کنم، من كند هستم. وقتي رئيسم كار را طول مي دهد او دقيق و كامل است.

۲- وقتي من كاري را انجام ندهم، من تنبل هستم. اما وقتي رئيسم كاري را انجام ندهد او مشغول است.

۳- وقتي كاري را بدون اينكه از من خواسته شود انجام دهم من قصد دارم خودم را زرنگ جلوه دهم. اما وقتي رئيسم اين كار را انجام دهد او ابتكار عمل به خرج داده است.

۴- وقتي من اشتباهي كنم من نادان هستم. اما وقتي رئيسم اشتباه كند او مانند ديگران انسان است.

۵- وقتي من در محل كارم نباشم، من در گشت زدن هستم. اما وقتي رئيسم در دفترش نباشد، او مشغول انجام امور سازمان است.

۶- وقتي يكروز مرخصي استعلاجي داشته باشم، من هميشه مريض هستم. اما وقتي رئيسم در مرخصي استعلاجي باشد، او حتما خيلي بيمار است.

۷- وقتي من مرخصي بخواهم بايد يك ساعت دليل و توجيه بيارم. اما وقتي رئيسم به مرخصي برود بايد مي رفت چون خيلي كار كرده است.

این بند آخری را هم خواهرزاده امین خان که با نام توت فرنگی می شناسیمش اضافه فرموده اند:

۸- وقتی من دارم تو نت می گردم یعنی دارم وبلاگ گردی می کنم. ولی وقتی رئیسم تو نته یعنی داره دنبال راهکاری نوین برای اداره ی شرکت می گردد.

فيلم كوتاه

بايدها و نبايدها سينماي استانها

هفت خان رستم كه مي گن همينه. همش يك اشتباه بود، گرفتن مجوز براي فيلم كوتاه خودم.

اين براي دومين بار بود كه مي خواستم براي فيلم كوتاه از ارشاد استان مجوز بگيرم. بار اول تا حدودي اوضاع خوب بود. ولي اين بار چشم تان روز بد نبيند.

روند دريافت مجوز براي فيلم كوتاه چنان سخت شده است كه واقعا تبديل شده به يك ماراتن سخت و طاقت فرسا. دلم مي خواهد به تشريح خان هاي كه به چشم ديدم بپردازم تا شايد بتوانم خودم جواب تمام سوالات بي پاسخ خود را دريافت كنم.

خان اول: حركت 

حركت به معناي واقعي كلمه. كارگرداني هاليوودي جايي گفته بود وقتي شروع به ساخت فيلم مي كنم، قبل از هر كاري، شش ماه كامل به تمرين بدنسازي مي پردازم و موهاي سرم را از ته مي تراشم تا در روند ساخت فيلم هم از نظر قواي جسمي كم نيارم و هم در صورت درماندگي در بوركراسي مزخرف هاليوودي، موهاي سرم را نكنم.

خوب راستش اين يك حقيقت محض است. وقتي اقدام مي كنيم به حركت به سوي دريافت مجوز يعني اينكه از همين ابتداي توليد كار، هم بايد جان سخت باشيد و هم جسوز و البته يك دنيا اعصاب توپ.

زيرا اين حركت با تمام حركتهاي كه در زندگي انجام مي دهيم فرق مي كند. اين حركت يعني آغاز يك نبرد تمام عيار.

خان دوم: فيلم كوتاه و فيلمنامه

فيلم كوتاه قبل از اينكه گرايش به سينماي كلاسيك داشته باشد، ساختار شكن است. فيلم كوتاه بيشتر تجربي ايست و اين بدان معني ايست كه تجربه، گرايشش بيشتر به سمت ناشناخته هاست تا آزمون شده ها و كليشه ها. ما فيلم كوتاه مي سازيم تا تجربه كنيم چيزهاي را كه تا به حال تجربه نكرده ايم. داستان هاي را روايت كنيم كه همسوي جهان بيني ماست نه ديگران. دركي را كه از يك اتفاق، جريان، شخص و ... دريافت مي كنيم به بهترين نحوي كه مي توان آن را در قالب يك فيلم كوتاه ارائه كرد، عرضه كنيم.

فيلم كوتاه قرار نيست موعظه كند. فيلم كوتاه، يعني ايجاز در بيان، يك لحظه خاص، يك لحظه ناب. و اين لحظه ناب، فرم و محتواي مي طلبد كه بالاي نود درصد قرار نيست در رديف سينماي كلاسيك قرار بگيرد. به طور كلي اكثرا فيلمنامه كوتاه فاقد گفتگوست. و اكثر فيلمسازان فيلم كوتاه هم به ندرت سراغ گفتگو مي روند و يا گفتگو را به حداقل مي رسانند. اين در حاليست كه در بعضي مواقع فيلمنامه هاي كوتاه فاقد ديالوگ، از طرف كميته بررسي فيلمنامه، رد مي شوند و يا عبارت زير در جوابيه آن نوشته مي شود: فيلمنامه فوق از لحاظ فيلمنامه نويسي غلط است.

خان سوم: بررسي يا دخالت

يكي ديگر از مواردي كه در فيلمنامه هاي بررسي شده صورت مي گيرد، دخالت در كليات فيلمنامه است. گاهي كميته بررسي نظر به تغيير طرح فيلمنامه مي دهد. حال آنكه معلوم نيست آنها واقعا صلاحيت بررسي فيلمنامه را دارند يا نه. آنها با يكسري مشكل تراشي، سعي مي كنند نظرات خود را در فيلمنامه وارد كنند و يا طرح آن را تغيير دهند. و اگر فيلمنامه نويس مقاومت كند معلوم نيست كه بتواند موفق به دريافت مجوز بشود يا نه.

و اما يك سوال: آيا يك چنين روندي در كل كشور حاكم است يا در استانها فرق مي كند؟

و يا شايد هم مشكل سليقه مديريتي و نوع نگاه مديران  فرهنگي استانها چنين است.

خان چهارم: تهيه كننده   

و اين واقعا شاهكار ارشاد در مورد فيلم كوتاه است، تهيه كننده . اصل مهم براي مجوز.

يك سوال: كدام تهيه كننده؟. توي شهري مثل تبريز كدام تهيه كننده را سراغ داريم كه روي فيلم كوتاه هزينه كند.

ظاهرا بحث تهيه كننده از مواردي ايست كه ارشاد آن را جديدا به عنوان يك قانون به اجرا گذارده است. فيلمساز فيلم كوتاه حتما بايد يك تهيه كننده حقوقي داشته باشد نه حقيقي. قبلا كه اينطور نبود، فيلمساز مجوز را دريافت مي كرد به تهيه كننده گي  خودش و اين موضوع در دنياي فيلم كوتاه قابل قبول بود. در هر حال مني كه فيلم كوتاه مي سازم، هزينه آن را مي پردازم چون كسي نيست كه اين هزينه را بپردازد و اما اينكه قانون جديد مي گويد بايد، بايد يك تهيه كننده حقوقي براي فيلم كوتاه باشد. تهيه كننده يعني چه؟ و كه؟ .

تا آنجا كه عقلمان قد مي دهد تهيه كننده كسي ايست كه تمام هزينه هاي فيلم را از شروع تا پخش نهايي فيلم بر عهده دارد. تمام هماهنگي ها با عوامل فيلم، بازيگران، اماكن، دريافت مجوزهاي لازم و خيلي موارد ديگر با تهيه كننده است. اما ارشاد اين قانون را الزام كرده است بدون اينكه تهيه كننده خاصي براي اين كار معرفي كند. تهيه كننده هاي موجود در استان هم كه تعدادشان به اندازه پنج انگشتهاي دست هم نمي رسد. از ميان آنها هم يك يا دو نفر قبول مي كنند كه تهيه كننده فيلمتان باشند البته با دريافت هزينه ....؟ و تعيين شرايط خاص ... جالب است نه ...؟

و اما ديگر خانهاي موجود ....

مشكل به اينجا ختم نمي شود. بعد از اينكه از تمام اين مشكلات رهايي يافتيم، تازه نوبت به هماهنگي هاي داخل شهري و گرفتن مجوز از ارگانها و ... مي رسد. يعني تمام اين خانها از نو شروع مي شود. اينكه اصلا بعضي ها هماهنگي پذير نيستند و بعضي ها هم روي هفت خان رستم را سفيد كرده اند.

و اما حرف آخر اينكه فيلمساز فيلم كوتاه كه مجبور است براي دريافت مجوز ساخت يك فيلم كوتاه، اين همه سختي را تحمل كند. بالاي پنج ماه دوندگي كند براي ساخت يك فيلم 5، 10 دقيقه اي، تمام هزينه ها را خودش متقبل كند. پول بازيگر بدهد، پول به تهيه كننده بدهد، تصويربردار ....... .

خوب واقعا با اين شرايط مي توان به حيات فرهنگ و هنر اين مرز و بوم ايمان داشت. آيا واقعا فيلم هاي بلندي كه ساخته مي شوند از يك چنين روند سخت بررسي برخوردار هستند؟، فكر نمي كنم.

و حرف آخر ... 

آيا واقعا فيلم كوتاه نياز به اين همه سخت گيري دارد؟

با اين همه سخت گيري مي خواهيم كجا را فتح كنيم؟

و چه كمكي به سينماي فيلم كوتاه كشورمان و شهرمان مي كنيم؟

و آيا

و اما ..........