چرند و پرند:

مقاله شماره 4

گزارش مكتوب سازماني

حضرات وقتي ديدند، جوان موانهاي درمانده و وامانده، سازماني دم دستشان نيست، جمع شدند و فكرهاي اورژينال شان را ريختند روي هم و آخرش سازمان ملي جوانان را راه انداختند.

ساليان سال اين سازمان، چندين رئيس به خود ديد و كارمندان مختلف. خوردند و خوابيدند و هيكل گنده كردند و البته آخر سال هم يك گزارش مكتوب از اوضاع خراب جوانان وطن منتشر كردند. البته اين گزارش بيشتر درون سازماني ايست تا برون سازماني. مثل اينكه مصلحت نيست انتشار يابد.

تا اينكه چرخ دوران چرخيد و زمانه ما فرا رسيد و قرار بر اين شد كه اين سازمان يك تكاني به هيكل ورقلمبيده اش بدهد و گره از كار جوانان وطن بگشايد. رئيس ان جديد اين سازمان، دست به كار شدند و جشنواره پشت جشنواره، نشست پشست نشست، همايش پي در پي، و هزاران متينگ ديگر راه انداختند تا هم بودجه خرج شود و هم خودشان پُركار جلوه كنند.

همايش جوانان خوشبخت و بدبخت، و چند همايش ديگر برگزار كردند. جشن عروسي گرفتند براي يك عده زوجين خاص.

خيلي جالب بود وقتي رسانه هاي تصويري، اين مراسم را پوشش دادند، خبرنگار محترم از زوجين جواني سوال كردند: مراسم چطوره؟

آقا داماد با بي حوصلگي فرمودند: اي، بدك نيست، آقا ! ...

خبرنگار رندي كرده و پرسيد: عروسيه خوبي نبود؟

عروس خانوم جواب داد: آقا ما منتظريم كه مراسم تموم بشه بريم تالار عروسي اصلي يمان آنجاست، اينجا به دعوت فلان كس آمده ايم.

جناب حضرات محترم سازماني كاربلد، جوانان وطن، فقط جوانان بلاد طهران نيستند. بهتر است چشمايتان را بشويد و دلهايتان را باز كنيد، تا صداي نجواي پرستوهاي عالم را بشنويد. ستاره هاي زيباي جوان در تمام آسمان اين بلاد كبير، در انتظارند.

جناب حضرات محترم سازماني كاربلد، تا سازمانهاي مربوطه و غير مربوطه، در گزارشات مكتوب سازماني خويش، حكم مرگ  ستاره ها را صادر نكرده اند، زندگي را برايشان به ارمغان بياوريد.  اين است وظيفه سازماني شما براي تمامي جوانان اين سرزمين آقايان سازمان ملي جوانان.

                                                                                  پانزدهم دي ماه هشتاد و نه

                                                                                              آبدارچي

چرند و پرند

مقاله شماره سه

 گزارش اخبار شهري 9 دي

به: فرمانده كبير، پادشاه عالميان، پرنس صلح نوبل، آورنده دموكراسي، حضرت والا مقام، شيخ دكتر اوباما 

از: سرباز ذليل، درمانده در لجن، وامانده از وطن، سفير افيالتس،شيخ مير حسين موسوي و دارو دسته

سلام عليكم

عارضم خدمت حضرت والا مقام كه امروز ده دي، اين گزارش را خدمتتان ارسال مي دارم تا شرح ماوقعه كرده باشم از آنچه كه ديروز يعني 9 دي هشتادو نه اتفاق افتاده بود.

با تمام حمايتهاي دول دوست ( امريكا، اسرائيل، انگلستان، فرانسه و ...) تمام لشگريان را بسيج كرديم تا ديروز را هم چون سال گذشته به آتيش بكشيم. اما آنچه در 9 دي سال گذشته اتفاق افتاده بود و ترسي كه داشتيم از بسيج عمومي مردم بر عليه ما بود كه محيا گشت.

تا ديروز كه 22 بهمن و روز قدس، صحنه برائت از مشركين بود، اما حضرت والا مقام، مثل اينكه اين مملكت ديگر جاي تنفس ما نيست. چون 9 دي را هم اين دشمنان حقوق بشر صحنه برائت از ما كرده اند و ما ديگر مشرك هستيم.

حضرت والا مقام از آنجا كه پولهاي ارسالي از جانب دول متحدمان ته كشيده است، ما را توان ايستادن در مقابل شرارتهاي نظام ايران نيست. چون اينان با ترفندهاي بسياري همچون سانديس و كيك  و ... ، مردم را فريب داده اند و آنها هم از اينان جانب داري مي كنند، و فحش و ناسزا نثارمان مي كنند. ديروز هم جاسوسان خبر آوردند كه چند جا خيرات سانديس و كيك براه بود و مردم كرور كرور جهت دريافت سرازير شده بودند و اين با اصل حقوق بشر منافات دارد.  حضرت والا مقام اين نوشته را دليل بر ضعف ما نگذاريد. اين نوشته ها درد دلهاي بود كه خواستيم خدمت پرنس صلح نوبل اعلام داريم و كسب تكليف كنيم. حضرت والا مقام قبل از خداحافظه اي از محضر بابركتتان اعلام مي دارم بنده هم از جانب خود و روشنفكرترين بانوي ايراني، يعني همسرم، نقض حقوق بشر ايران درباره بانو س.م.آ ، را محكوم مي كنم و اين بانو را قرباني آزادي و انسانيت قرن جديد مي دانم و اميدوارم كه مسئولين در پيشگاه خداوند منان درباره اين بانوي ظلم كشيده پاسخگو باشند.

                                                                                         ارادتمند حضرت دوست

                                                                                               سفير افيالتس

                                                                                       شيخ مير حسين موسوي

جوابيه مكتوب

سفير افيالتس عزيز جناب شيخ موسوي

از آنجا كه طي اين يك سال اخير هم قدرت شما به افول رفته است و هم اوضاع بلاد ما و متحدانمان  خراب شده است، از ارسال مواجب تان معذوريم.

ديروز را در كاخ سفيدمان به شور نشستيم با دوستان و بر آن شديم كه فعلا همچون ( ببخشيد كه مثال بد مي زنم ) سگ گاهي وق وق بكنيد تا قشون دشمن مرگمان را باور نكنند تا ببينيم چه خاكي بر سرمان مي شود. ضمنا از دفاع شما و همسرتان از بانو س.م.آ ، سپاسگذاريم. خداوند شما را با خاندان سلطنتي بلاد فرنگ محشور گرداند.

                                                                         عالي جناب

                                                                          پادشاه كبير

                                                                            پرنس صلح نوبل

                                                                            حضرت والا مقام

                                                                            شيخ دكتر اوباما

                                                                            رئيس بلاد كبير امريكا

چرند و پرند : 

مقاله شماره دو

استعلام نام

اين بنده حقير سرتاپا تقصير در انتخاب نام مستعار براي امضاء خود درمانده ام. راستش به هر دري زدم تا يك لقب سرگردان براي خويش انتخاب كنم كه نشد. آخر از زمان مرحوم دخو تا زمان ما، هر چه لقب مقب بود يا به يغما برده اند يا دوستان و آشنايان براي منگول هاي روزگارمان سند زده اند.

از شيخ بي مخ گرفته تا داماد لرستان و عروس آذربايجان و كشمش و نخودي، شنگول و منگول، حاج زنبور عسل، پسر شجاع، پدر پسر شجاع، هيچكس و باكس و ... .

تا مسله سياسي نشده برگرديم به مشكل خويش. به ما چه، كي داماد لرستانه؟، كي عروس آذربايجان؟. يا شيخ بي مخ باز بيانيه صادر مي فرمايند يا نه؟، اصلا به ما ربطي ندارد كه داماد لرستان چندمين بيانه اش را صادر كرده اند و در آن به زمين و زمان فحش داده اند و باز عده اي چهچه و به به كه آفرين و مرحبا.

بابا غيرت و تعصب هم غيرت و تعصب هاي قديم. كسي به پدر بزرگ مرحوم ما چپ نگاه مي كرد يا دهن كجي مي كرد و حرف بي ربط مي زد، قوشون پسر عموها را جمع مي كرديم و به خون خواهي از پدربزرگ مرحوم، مي زديم دهن مهن طرف رو رديف مي كرديم. حالا يارو توي بيانه اش چرت و پرتي مي پراند و آقا روح الله را مورد نعوذبا الله بي احترامي قرار مي دهد. اين خانوم مي گويد كه فلان و آن يارو مي گويد بهمان. آنوقت نوه و نوه هاي حضر آقا روح الله، خم به ابرو نمي آورند كه هيچ تازه ...، بماند.

مي گم آقايان قُضات و كارمندا عدالت خانه، اصلا كاري هم به كار حضرات فتنه گران سبز نداشته باشيد. شلوغ پلوغ هم نكنيد كه ال مي كنيم و بل. به صلاح مملكت و نظام نيست اين كار را بكنيد.

 خوب گفت رفيقمان كه نوشته بود در وبگاه اش:

(( موسوی را بازداشت نکنید ؛ قهرمان می شود. به خاتمی از گل نازکتر نگویید؛ ناراحت می شود. حضرت آیت الله هاشمی رفسنجانی که استوانه نظام است. موسوی خوئینی ها که انقلابی است. صانعی که مرجع تقلید است. آن یکی که در پاریس با امام بوده. این یکی که در نجف با امام بوده. آن دیگری که در ترکیه با امام بوده. این در هواپیما با امام بوده. آن دیگری پای پلکان با امام بوده. این یکی هم که انقلاب ارث پدرش است. شیخ هم که کلا تعطیل است!. با این حساب سران فتنه، من بودم و اسی سگ دست و علی قالپاق.))

 اوخ اوخ اين نوشته بسيار سياسي شد. اصلا به من چه. بنده هر گونه ارتباط با اين نوشته را شديدا تكذيب مي كنم.

عرض آخر اينكه، از آنجا كه كارها بايد راست بيايد، ظاهرا دوستان تلاش بسيار كرده اند و بعد از تشكيل كارگروه هاي مختلف و عزل و نصب ها و تحقيق و بررسي، چند اسم  مستعار براي نوشتن به پاي امضاء بنده مرقوم فرموده اند كه جهت استعلام به سازمان جهاني لقبيان فرستاده شده است. البته هزينه آن را به مارك پرداخته ايم. خدا لعنت كند مارك و اجدادش را كه هر چه مي كشيم از دست مارك ها مي كشيم.

به هر حال عرض مان طويل شد، بنده را خواهيد بخشيد. در پايان اينكه نمي دانيد در چه انشر و منشري گير كرده ايم و اين نام چه معصيبتي  شده است براي ما. تا جوابيه سازمان لقبيان برسد از دوستاني كه اين سرمقاله وزين را مطالعه فرموده اند تقاضا داريم كه با هر وسيله اي كه دم دستشان هست ياري مان كنند تا چند تا اسم درخور شان بيابيم.

خدا انشاالله پسر هايتان را داماد، دخترهايتان را عروس، و خودتان را طويل عمر كند. ديگر عرضي نيست.

                                                                                       همچنان بي نام

چرند وپرند:

  مقاله شماره يك

گزارش تولّد نسل جديد دخو نويسان

در قديم الايام كبلايي دخو نامي بود كه مطالبي مي نوشت با نام چرند و پرند  و آنها را به عنوان سرمقاله در روزنامه وزين و ماندگار و فقيد دوران، روزنامه صوراسرافيل منتشر مي كرد. خدا رفته گان همه را بيامرزد و روح پرفتوح علي اكبر خان دهخدا را هم قرين رحمت كند.

خدا بيامرز در روزنامه صوراسرافيل اين نوشتگان طنزآميز  و انتقادي را با امضاء دخو، خرمگس، غلام گدا، روزنومه چي انتشار مي داد و اين مطالب بسيار مورد توجه مردمان آن دوران قرار مي گرفت، و البته دمار از روزگار سياسيون و دولتي يون در مي آورد. قرار براين شده كه ما هم با اين نوشتار وزين، اعلام موجوديت كنيم و نسل جديد دخونيسان را پايه گذاري كنيم. البته بايد قبل از هر نوشتاري به فكر اين باشيم كه امضاء مشخصي را همچون استاد براي خود انتخاب كنيم. دخو را كه نمي شود به خويش لقب بديم كه نام كوته شده دهخدا است  و اين با قانون كپي رايت منافات دارد. ولي سعي خواهيم كرد كه در اولين نوشتار پس از اين، نامي وزين براي امضاء دست و پا كنيم.

                                                                                                   فعلا بي نام